Nee, dit heeft inderdaad helemaal niets met BDSM te maken, maar het vindt wel zo gemakkelijk
Ik verhuis en neem het log met me mee. Wil je me blijven volgen? Hartstikke leuk, graag en van harte welkom. Stuur een mailtje naar beetjelous@hotmail.com, dan stuur ik je de link.
Yohoho it's Christmas
Sexualiteit/Bdsm
|
20 December 2009 | 16:26:49
Het blijft hier nog even stil... stilte voor de storm? Het oog van de orkaan? Geen idee... er is even wat tijd nodig, tijd om dingen op een rijtje te zetten, om prioriteiten te stellen, om keuzes te maken... Maar intussen...
Intussen is het natuurlijk hohoho merry christmas. En dat wordt het heus ook wel.
Dus, merry christmas vanaf hier everybody... nieuwe jaar, nieuwe moed en weer nieuwe inspiratie... zowel voor eigen logs (hoop ik) als voor reacties (weet ik).
Tja, die stilte...
Sexualiteit/Bdsm
|
03 December 2009 | 21:52:51
Als de één meer wil, meer verwacht, meer eist, meer vraagt, meer geeft, meer verlangt, meer wenst... dan de ander... dan komt het moment van een onherroepelijk afscheid... En ik wil de kool houden, maar de geit niet verliezen. Misschien moet ik mijn meer, minderen...
er is niemand die naar je luistert als het niet goed gaat
er is niemand die je troost als je onder in de put ligt
er is niemand die begrijpt wat er in je omgaat
er is niemand die klaarstaat op de momenten dat je iemand nodig hebt
De voordelen van een geheime relatie:
er is... ik zou het even werkelijk niet weten.
Het verscheurt en verstikt en vergiftigt wat mooi is. En er is niemand om me te vertellen dat dit een fase is, dat het beter gaat worden, dat het gemakkelijker wordt om er mee om te gaan.
Zaterdag begon verschrikkelijk. 's Avonds zou ik met mijn Meester leuk naar een licht bdsmmerig feest gaan, maar helaas, 's ochtends een sms, Hij was op het nippertje verhinderd. Zo enorm balen... Want niet alleen had ik me er echt op verheugd S/samen iets sociaals te doen, ik had ook het smoezenboek er aardig voor open moeten trekken. Uiteindelijk ging ik toch (knuffel mede subjes) en werd het erg leuk, met dank aan de sms dienst (kusje belle) en een overenthousiaste oppasMeester (kusje Quinn). Iets wat mijn Meester vervolgens zo de gordijnen in joeg, dat Hij beloofde dinsdag de hele dag bij me te komen om wat dingen recht te zetten...
Voor de gelegenheid (Hij komt bij mij thuis) mag ik mezelf aan Hem presenteren, in kleren die Hij had bedacht. En dat komt vandaag neer op kousen, high heels en een lang wit blousje... Met dit soort voorbereidingen begin ik de dag al half stuiterend, dus tegen de tijd dat Hij er is, sta ik op randje ontploffen. Waarop Hij besluit dat er eerst even rustig koffie gedronken en gekletst gaat worden. Grommmmm...
Of ik intussen ook heb nagedacht, over wat ik zelf een passende straf vind voor mijn wangedrag. Wangedrag? Welk wangedrag? Hij tikt met Zijn vingers tegen de leuning van de bank, wachtend op antwoord. Maar ik vind het geen wangedrag, eerlijk niet. Het was alleen maar, ik was alleen maar... En Hij wacht... wacht net zolang tot ik stamelend toe geef inderdaad misschien wel verkeerd te hebben gezeten door me over de knie te hebben laten leggen. En Hij blijft wachten... Dus geef ik toe het gewoon echt heel rot te hebben gevonden dat Hij niet mee kon. En nog wacht Hij, wat wil Hij toch? Uiteindelijk vraag ik toch maar waar Hij toch op wacht. O, op de gepaste straf... Tja, nou kijk ik toch even op m'n neus. Want geen straf kan vervelender zijn dan zaterdagavond alleen lol maken, hoe leuk het ook was, ik heb Hem de hele avond gemist. Hij knuffelt me stevig en zegt dat dat dan dus mijn straf is geweest. Zucht, soms...
W/we vertrekken naar boven en spelen... Hij speelt, ik plaag. Hij doet, ik onderga... En later, o een hele poos later, lig ik over Zijn knie. Of ik ook verschil merk? En of ik verschil merk, mmmm...
Stil hier hè? Vond ik ook eigenlijk wel... Niks te vertellen dan? Jawel, heus wel, alleen, tja, dat zijn dan van die intieme dingen die ik best WIL vertellen, maar als ik ze onder woorden breng, dan lukt het niet het mooie over te brengen. Zucht...
Voorbeeldje...
Hij neukt me. Hard en bruut en zonder rekening te houden met de ongemakkelijke houding waar ik in vastgebonden lig.
Goh, wat lomp. Wat een onvriendelijke vent is dat zeg. Hoe kun je dat nou doen?
Maar wat voelde ik me van Hem, Zijn dingetje, Zijn speelgoed, Zijn... Alleen maar van Hem en haast buiten mezelf.
Het is een haast etherisch gevoel. Onwerkelijk. Maar... Heb ik dan dat ongemak nodig om me zo te voelen? Nee. Want ook in andere situaties voel ik me soms meer van Hem dan anders. Meer, of, nog meer. Steeds maar meer. Hoe omschrijf je zoiets? Wat is de overtreffende trap van houden van?
Ander voorbeeldje...
"Haal koffie teef, dan ben je tenminste nog ergens goed voor."
Lomp. Hork (hij blijft leuk). Beleefd vragen maakt de koffie net zo snel klaar hoor.
Maar wat voel ik me op mijn plaats gezet. Als Zijn bezit, Zijn bediende, Zijn... Weer zo'n alleen maar van Hem en dat ook genoeg vinden. Niks geen eigenbelang, eigen wensen, eigen wil. Ja, zeker wel eigen wil. Die van Hem. En dat is ook de mijne. Omdat het die van Hem is.
Heb ik dan scheldwoorden nodig om me zo te voelen? Om die intensiteit te ervaren? Schop me, zodat ik voel hoeveel Je van me houdt? Moeilijk hoor. Maar intussen leer ik wel iets. Een rode lijn, een draadje. Want oef, wat geniet ik ervan als Hij me vernedert...
"Hé kleintje, Ik ben wat later, opgehouden hier. Weet je wat? Ontspan nog even lekker, duik in bad ofzo." En omdat ik echt heel moe ben, doe ik dat ook. Lekker warm in bad en dan ook goed aangepakt. Dus: veel schuim, waxientjes, een doos chocola en een stapel tijdschriften. Ontspannen, kom op, je kunt het.
De bel. Negeren dat ding, ik ontspan. Een aanhouder bij de bel, het geping gaat maar door. Met een zucht stap ik uit bad, slinger een handdoek om m'n haren en een badjas om mijn lijf. Misschien staat het dak wel in brand en staat er een stoere brandweerman om me te redden? De deur op een kier en ik gluur wie er staat. O nee toch... Meester! En met één beweging van Hem is de deur open, staat Hij binnen en is de deur achter Hem weer dicht en op slot.
Twee minuten later lig ik weer in bad. Tijdschriften zijn zonder pardon aan de kant gelegd en de doos chocola moet ik delen. Maar mijn haar wordt voor me gewassen, mijn schouders gemasseerd en mijn hals gekust. Waxientjes worden zonder commentaar omgekieperd over mijn borsten en met evenveel plezier peutert Hij de was er weer af. Ontspanning, zeg dat...
En ja, natuurlijk volgde daarna ook dat ernstige gesprek. Over meisjes die te veel willen, zichzelf voorbij lopen en vergeten wat ontspanning is. Waarbij ik eerst nog probeer er met grapjes af te komen door te wijzen op Meesters die zeggen later te komen en daarmee Hun meisje gewoon voor de gek te houden. Maar Hij heeft gelijk, ja, natuurlijk. Ontspanning, de nieuwe nummer één op mijn to do list...
Een blinddoek voor in de hal tussen voordeur en de rest van de flat. Grappig, ik weet hier inmiddels best de weg, dus waarom een blinddoek? Stemmen. Xander praat met iemand. ik hoor de stemmen, maar kan het niet verstaan, de deuren zitten blijkbaar dicht. Dan hoor ik de deur opgaan, voel even een hand op mijn schouder en een zoen in mijn hals. De voordeur gaat open en weer dicht. En ik weet dat W/we alleen zijn nu. Heerlijk.
Zijn handen die me uit mijn kleren halen. Elk knoopje van mijn bloes wordt zorgvuldig losgemaakt. Tergend langzaam. Liefst zou ik het bloesje over m'n hoofd rukken en de rok wegtrappen, maar ik geef toe aan Zijn tempo. Hij lijkt te aarzelen bij mijn laarzen, maar ook die gaan dan uit. En dan laat Hij me staan. Naakt en tot in elke zenuw gespannen. "Twee stappen naar rechts," hoor ik Hem zeggen en ik stap opzij. "Eén naar voren." ik begin te giechelen (sorry Meester...) maar stap.
Bondage. Wat ben ik blij dat dit zonder blinddoek mag. Het is zo prettig om naar Zijn gezicht te kijken als Hij druk bezig is met touwen en knopen. Als pronkstuk op de bondage stopt Hij een trilei in mijn kut. "Zo, kleed je even aan zeg, tijd om boodschappen te halen." Met wijdopen mond sta ik Hem aan te kijken. Dit ga Je niet menen toch hè? Ja dus. Kleren over de bondage, ik die tien keer in de spiegel kijk of het echt niet opvalt en dan op naar de supermarkt. Want straks mag ik voor Hem koken...
ik ben nog trillerig van het touw en het ei (Hij had de afstandsbediening in Z'n zak...) als W/we terugkomen van de super. Snel kleed ik me uit en hup richting keuken. Hij kijkt hoe ik kook, plaagt me tussendoor, trekt me aan de haren naar Hem toe. Nog een wonder dat er wat eetbaars kwam uiteindelijk.
Hij eet. ik zit aan Zijn voeten, krijg af en toe een hap van Hem. En het voelt... elk stukje van de dag is dezelfde sensatie. De sensatie van Hem te zijn. Helemaal. Hemels.
Controle los laten. Dat is iets wat nog niet echt mee valt. Natuurlijk meteen weer iets waar Hij me met plezier bij wil helpen, nou hoera. Tien minuten voor ik de deur uit wil, belt Hij. "Ik haal je thuis op." O, dat is anders dan in mijn hoofd zat. Goed, dan wacht ik hier. Vijf minuten later belt Hij weer. "je hebt nog net tijd genoeg om je make up te verwijderen." Wat? Make up verwijderen? Ben Je nou helemaal niet goed geworden? Slik, goed, make up weg. Zo raar, dit voelt naakter dan geen kleren dragen.
Na een paar minuten naast Hem in de auto is dat gevoel ook weer verdwenen. 't Is al goed, als Hij dat nou graag zo wil, dan kan dat. Maar toch, bah. Voel prompt Zijn warme hand in mijn nek. "Ontspan je toch kleintje." En blij nestel ik me tegen Hem aan. Wat geeft het ook, wat maakt het uit, Hij is er immers?
Na een poos rijden komen W/we weer bij O/ons bos. Een heel rustig stukje bos. En weer mag ik aan de ketting. Nu kan ik het wel, ik ben rustiger en tegelijk wilder dan de vorige keer. Hij lacht, is trots op me. Enthousiast pijp ik Hem, naakt en op mijn knieën. Heerlijk voelt het, vrij en S/samen, volkomen natuurlijk en goed. Het verbaast me dat Hij ineens Zijn jas om me heen slaat en me nog wat dichter tegen Zich aandrukt. Niet dat ik daar problemen mee heb.
En dan zie ik het. Een boer met paard. Ze zijn nauwelijks gepasseerd als W/we gauw de auto weer in stappen. Hij lacht om mijn verbazing, dat ik echt niets mee had gekregen. Jammer dat het niet meer als O/ons plekje voelt. Fijn dat W/we dichtbij genoeg zijn om de rest van de tijd onder een dak door te brengen.
Wachten duurt zo vreselijk lang. Wachten op Hem duurt nog eens drie keer zo lang als "gewoon" wachten. Hij is later dan gedacht, files... En ik mis Zijn telefoontje waarin Hij dat wilde zeggen, helemaal gefocust op mijn opdracht als ik ben. Wachten... mijn handen klemmen zich steeds vaster op de beker koffie. Steun zoekend, warmte vragend. En ineens voel ik Zijn handen op mijn schouders. Zonder nadenken laat ik me achterover vallen en kruip zo dicht mogelijk tegen Hem aan. Hij troost me, verlost me ter plekke van de gruwelijke klem die ik meer dan twee uur daarvoor op een wel heel pijnlijke plek heb gezet. En Hij moppert een beetje omdat ik Hem zo verkeerd heb begrepen. Pas veel, veel later dringt het tot me door dat dit allemaal nog gewoon in de stationsrestauratie was...
Hij legt de band om mijn hals, klikt het slotje vast en ik ben al half vertrokken van opwinding. "W/we gaan wandelen kleintje," zegt Hij dan. Snel huppel ik om de auto en doe de deur voor Hem open. En dan, dan haakt Hij de riem aan mijn collar. ik kan spontaan door de grond, dit durf ik niet... "Met Mij durf je toch wel kleintje?" W/we wandelen... Meester laat me voor Hem uitlopen, trekt me dan weer terug, verschuift mijn kleren, zodat ik net zo goed naakt zou kunnen lopen en ik... ik voel me zo onbeschrijfelijk vrij...
En veel later maak ik een heel grote fout... ik word zo driftig, zo boos, stamp bij Hem langs, doe mijn eigen zin en wil niet luisteren. Hij laat me gaan, voor even. Wat later heb ik spijt, ja, natuurlijk heb ik spijt. En Hij strafte me. Het bos heeft me horen gillen. Van pijn? Ja... van pijn en van een wel heel bijzondere ontdekking... "klein masochistje..." mompelt mijn Meester...
